Eindejaarsgedicht

soms wegen dagen zwaarder dan jaren

omdat een glimlach mist

omdat een bord te veel

of juist te weinig

omdat de valse schijn thuis niet brandt

en buiten te fel

dan hoop ik dat iemand je een troostjas geeft

of een knuffeltrui

extra opschept of het verdeelt

en dat liefde dan de kamer vult

en dat de dagen die volgen steeds zachter worden

zo zacht als je allereerste hapje vanillevla

en je schoenen voelen als de zachtste pantoffels

en dat alle dagen die daarna volgen

licht genoeg zijn om het leven lief te kunnen hebben

het feit van het bestaan in ieder geval

en genoeg gewicht om op te staan