Eindejaarsgedicht
soms wegen dagen zwaarder dan jaren
omdat een glimlach mist
omdat een bord te veel
of juist te weinig
omdat de valse schijn thuis niet brandt
en buiten te fel
dan hoop ik dat iemand je een troostjas geeft
of een knuffeltrui
extra opschept of het verdeelt
en dat liefde dan de kamer vult
en dat de dagen die volgen steeds zachter worden
zo zacht als je allereerste hapje vanillevla
en je schoenen voelen als de zachtste pantoffels
en dat alle dagen die daarna volgen
licht genoeg zijn om het leven lief te kunnen hebben
het feit van het bestaan in ieder geval
en genoeg gewicht om op te staan